Micron Document
____ _ _ _ _
| _ \ ___ | |_ (_) _ __ ___ __| | (_) __ _
| |_) | / _ \ | __| | | | '_ \ / _ \ / _| | | | / _ |
| _ < | __/ | |_ | | | |_) | | __/ | (_| | | | | (_| |
|_| \_\ \___| \__| |_| | .__/ \___| \__,_| |_| \__,_|
|_|


The NomadNet German Wikipedia | Archives | Info
- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b- `b

πŸ” Search

Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―Β―

Verzerrungstensor
──────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────
top
Verzerrungstensoren sind dimensionslose Tensoren zweiter Stufe, die das VerhΓ€ltnis von Momentankonfiguration zur Ausgangskonfiguration bei der Deformation von kontinuierlichen KΓΆrpern und damit VerΓ€nderung der gegenseitigen Lagebeziehungen der Materieelemente beschreiben. Diese Γ„nderung (Deformation) der inneren Anordnung korrespondiert mit einer Γ„nderung der Γ€ußeren Gestalt des FestkΓΆrpers und wird damit beispielsweise als Dehnung, Stauchung, Scherung usw. sichtbar. Die Verzerrungstensoren sind eine wesentliche Grâße in der Beschreibung der Kinematik der Deformation. In der Kontinuumsmechanik werden eine Reihe von verschiedenen Verzerrungstensoren definiert, deren Benennung nicht einheitlich ist.

Die Verzerrungstensoren werden vor allem fΓΌr die Formulierung von Materialmodellen, z. B. der HyperelastizitΓ€t, verwendet, die eine Relation zwischen den Spannungen im Material und seinen Deformationen herstellen. Solche Materialmodelle werden dazu benutzt, Verformungen von KΓΆrpern zu berechnen.

Contents

β€’ Einleitung
β€’ Siehe auch
β€’ Literatur

──────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────

Einleitung

In der Literatur ist eine Vielzahl von Verzerrungstensoren bekannt, die aus dem Deformationsgradienten gebildet werden. FΓΌr deren Definition werden die Verschiebungen

u β†’ β†’ ( X β†’ β†’ , t ) = Ο‡ Ο‡ β†’ β†’ ( X β†’ β†’ , t ) βˆ’ βˆ’ X β†’ β†’ = βˆ‘ βˆ‘ i = 1 3 u i e β†’ β†’ i = ( u ( X β†’ β†’ , t ) v ( X β†’ β†’ , t ) w ( X β†’ β†’ , t ) ) {\displaystyle {\vec {u}}({\vec {X}},t)={\vec {\chi }}({\vec {X}},t)-{\vec {X}}=\sum _{i=1}^{3}u_{i}{\vec {e}}_{i}={\begin{pmatrix}u({\vec {X}},t)\\v({\vec {X}},t)\\w({\vec {X}},t)\end{pmatrix}}}

als Differenzvektor zwischen der momentanen Lage x β†’ β†’ = Ο‡ Ο‡ β†’ β†’ ( X β†’ β†’ , t ) {\displaystyle {\vec {x}}={\vec {\chi }}({\vec {X}},t)} eines Partikels und seiner Ausgangslage X β†’ β†’ = βˆ‘ βˆ‘ i = 1 3 X i e β†’ β†’ i {\displaystyle {\vec {X}}=\sum _{i=1}^{3}X_{i}{\vec {e}}_{i}} eingefΓΌhrt, mit X i {\displaystyle X_{i}} als den materiellen Koordinaten des Partikels bezΓΌglich der Standardbasis. Der Verschiebungsgradientcite-ref-frechet-1-0[1]

H := GRAD ⁑ ⁑ ( u β†’ β†’ ) := βˆ‘ βˆ‘ i , j = 1 3 d u i d X j e β†’ β†’ i βŠ— βŠ— e β†’ β†’ j = d u β†’ β†’ d X β†’ β†’ {\displaystyle \mathbf {H} :=\operatorname {GRAD} ({\vec {u}}):=\sum _{i,j=1}^{3}{\frac {\mathrm {d} u_{i}}{\mathrm {d} X_{j}}}{\vec {e}}_{i}\otimes {\vec {e}}_{j}={\frac {\mathrm {d} {\vec {u}}}{\mathrm {d} {\vec {X}}}}}

ist dann die Ableitung des Verschiebungsvektors u β†’ β†’ {\displaystyle {\vec {u}}} nach den materiellen Koordinaten X β†’ β†’ {\displaystyle {\vec {X}}} und enthΓ€lt die Ableitungen der Verschiebungen ui nach den Koordinaten Xj. Damit bekommt der Deformationsgradient die Form

F := d Ο‡ Ο‡ β†’ β†’ d X β†’ β†’ = d d X β†’ β†’ ( u β†’ β†’ + X β†’ β†’ ) = H + 1 {\displaystyle \mathbf {F} :={\frac {\mathrm {d} {\vec {\chi }}}{\mathrm {d} {\vec {X}}}}={\frac {\mathrm {d} }{\mathrm {d} {\vec {X}}}}({\vec {u}}+{\vec {X}})=\mathbf {H} +\mathbf {1} }

worin 1 der Einheitstensor ist. ZunΓ€chst lassen sich damit der rechte Cauchy-Green-Tensor

C := F ⊀ ⊀ β‹… β‹… F {\displaystyle \mathbf {C} :=\mathbf {F^{\top }\cdot F} }

bzgl. der Ausgangskonfiguration und der linke Cauchy-Green-Tensor

b := F β‹… β‹… F ⊀ ⊀ {\displaystyle \mathbf {b} :=\mathbf {F\cdot F^{\top }} }

bzgl. der Momentankonfiguration bilden. Diese beiden Strecktensoren sind symmetrisch und im Fall einer Nicht-Deformation gleich dem Einheitstensor.

Für ingenieurtechnische Anwendungen werden gewâhnlich allerdings Grâßen gewünscht, die bei Nicht-Deformation eine Null darstellen. Dies führt auf Definitionen des Green-Lagrange-Verzerrungstensors

E := 1 2 ( F ⊀ ⊀ β‹… β‹… F βˆ’ βˆ’ 1 ) {\displaystyle \mathbf {E} :={\frac {1}{2}}(\mathbf {F^{\top }\cdot F-1} )}

oder des Euler-Almansi-Verzerrungstensors

e := 1 2 ( 1 βˆ’ βˆ’ ( F β‹… β‹… F ⊀ ⊀ ) βˆ’ βˆ’ 1 ) . {\displaystyle \mathbf {e} :={\frac {1}{2}}(\mathbf {1-(F\cdot F^{\top })} ^{-1})\,.}

Daneben existiert aber noch eine Vielzahl weiterer Γ€hnlicher Definitionen, die jeweils ihre Berechtigung und Vorteile in verschiedenen Theorien besitzen, siehe unten. Dort erklΓ€rt sich auch der oben auftretende Faktor Β½.

Linearisierter Verzerrungstensor

Zur Beschreibung kleiner Verzerrungen wird in der technischen Mechanik üblicherweise der linearisierte Verzerrungstensor Ρ Ρ {\displaystyle {\boldsymbol {\varepsilon }}} verwendet. Dieser Verzerrungstensor wird auch Ingenieursdehnung genannt, denn bei vielen Anwendungen im technischen Bereich liegen kleine Dehnungen vor oder sie müssen aus sicherheitstechnischen Gründen klein gehalten werden. Der linearisierte Verzerrungstensor entsteht durch Linearisierung der Grâßen E {\displaystyle \mathbf {E} } oder e . {\displaystyle \mathbf {e} \,.} Hierzu wird die Definition des Deformationsgradienten in den Verzerrungstensor eingesetzt:

E = 1 2 [ F ⊀ ⊀ β‹… β‹… F βˆ’ βˆ’ 1 ] = 1 2 [ ( H + 1 ) ⊀ ⊀ β‹… β‹… ( H + 1 ) βˆ’ βˆ’ 1 ] = 1 2 [ H + H ⊀ ⊀ + H ⊀ ⊀ β‹… β‹… H ] . {\displaystyle \mathbf {E} ={\frac {1}{2}}{\Bigl [}\mathbf {F^{\top }\cdot F} -\mathbf {1} {\Bigr ]}={\frac {1}{2}}{\Bigl [}{\Bigl (}\mathbf {H+1} {\Bigr )}^{\top }\cdot {\Bigl (}\mathbf {H} +\mathbf {1} {\Bigr )}-\mathbf {1} {\Bigr ]}={\frac {1}{2}}{\Bigl [}\mathbf {H+H^{\top }} +\mathbf {H^{\top }\cdot H} {\Bigr ]}\,.}

Bei kleinen Verzerrungen kann der letzte Term vernachlΓ€ssigt werden und so entsteht der linearisierte Verzerrungstensor

Ρ Ρ := 1 2 [ H + H ⊀ ⊀ ] = ( Ρ Ρ x x Ρ Ρ x y Ρ Ρ x z Ρ Ρ y x Ρ Ρ y y Ρ Ρ y z Ρ Ρ z x Ρ Ρ z y Ρ Ρ z z ) , {\displaystyle {\boldsymbol {\varepsilon }}:={\frac {1}{2}}{\Bigl [}\mathbf {H+H^{\top }} {\Bigr ]}={\begin{pmatrix}\varepsilon _{xx}&\varepsilon _{xy}&\varepsilon _{xz}\\\varepsilon _{yx}&\varepsilon _{yy}&\varepsilon _{yz}\\\varepsilon _{zx}&\varepsilon _{zy}&\varepsilon _{zz}\end{pmatrix}},}

mit den Komponenten

Ξ΅ Ξ΅ x x = βˆ‚ βˆ‚ u x βˆ‚ βˆ‚ X x , Ξ΅ Ξ΅ y y = βˆ‚ βˆ‚ u y βˆ‚ βˆ‚ X y , Ξ΅ Ξ΅ z z = βˆ‚ βˆ‚ u z βˆ‚ βˆ‚ X z , Ξ΅ Ξ΅ x y = Ξ΅ Ξ΅ y x = 1 2 ( βˆ‚ βˆ‚ u x βˆ‚ βˆ‚ X y + βˆ‚ βˆ‚ u y βˆ‚ βˆ‚ X x ) , Ξ΅ Ξ΅ y z = Ξ΅ Ξ΅ z y = 1 2 ( βˆ‚ βˆ‚ u y βˆ‚ βˆ‚ X z + βˆ‚ βˆ‚ u z βˆ‚ βˆ‚ X y ) , Ξ΅ Ξ΅ z x = Ξ΅ Ξ΅ x z = 1 2 ( βˆ‚ βˆ‚ u z βˆ‚ βˆ‚ X x + βˆ‚ βˆ‚ u x βˆ‚ βˆ‚ X z ) . {\displaystyle {\begin{matrix}&\varepsilon _{xx}={\frac {\partial u_{x}}{\partial X_{x}}},\;\varepsilon _{yy}={\frac {\partial u_{y}}{\partial X_{y}}},\;\varepsilon _{zz}={\frac {\partial u_{z}}{\partial X_{z}}},\;\varepsilon _{xy}=\varepsilon _{yx}={\frac {1}{2}}\left({\frac {\partial u_{x}}{\partial X_{y}}}+{\frac {\partial u_{y}}{\partial X_{x}}}\right),\\&\varepsilon _{yz}=\varepsilon _{zy}={\frac {1}{2}}\left({\frac {\partial u_{y}}{\partial X_{z}}}+{\frac {\partial u_{z}}{\partial X_{y}}}\right),\;\varepsilon _{zx}=\varepsilon _{xz}={\frac {1}{2}}\left({\frac {\partial u_{z}}{\partial X_{x}}}+{\frac {\partial u_{x}}{\partial X_{z}}}\right).\end{matrix}}}

Zylinderkoordinaten

In Zylinderkoordinaten mit radialer Koordinate ρ ρ {\displaystyle \rho } , Azimut Ο† Ο† {\displaystyle \varphi } und HΓΆhe z {\displaystyle z} ΓΌber der ρ ρ Ο† Ο† {\displaystyle \rho \varphi } -Ebene lauten der Verzerrungstensorcite-ref-sadd-2-0[2]cite-ref-landau-4-3-0[3]

Ξ΅ Ξ΅ ρ ρ ρ ρ = βˆ‚ βˆ‚ u ρ ρ βˆ‚ βˆ‚ ρ ρ Ξ΅ Ξ΅ Ο† Ο† Ο† Ο† = 1 ρ ρ ( u ρ ρ + βˆ‚ βˆ‚ u Ο† Ο† βˆ‚ βˆ‚ Ο† Ο† ) Ξ΅ Ξ΅ z z = βˆ‚ βˆ‚ u z βˆ‚ βˆ‚ z Ξ΅ Ξ΅ ρ ρ Ο† Ο† = 1 2 ( 1 ρ ρ βˆ‚ βˆ‚ u ρ ρ βˆ‚ βˆ‚ Ο† Ο† + βˆ‚ βˆ‚ u Ο† Ο† βˆ‚ βˆ‚ ρ ρ βˆ’ βˆ’ u Ο† Ο† ρ ρ ) Ξ΅ Ξ΅ Ο† Ο† z = 1 2 ( βˆ‚ βˆ‚ u Ο† Ο† βˆ‚ βˆ‚ z + 1 ρ ρ βˆ‚ βˆ‚ u z βˆ‚ βˆ‚ Ο† Ο† ) Ξ΅ Ξ΅ ρ ρ z = 1 2 ( βˆ‚ βˆ‚ u ρ ρ βˆ‚ βˆ‚ z + βˆ‚ βˆ‚ u z βˆ‚ βˆ‚ ρ ρ ) {\displaystyle {\begin{aligned}\varepsilon _{\rho \rho }=&{\frac {\partial u_{\rho }}{\partial \rho }}\qquad \varepsilon _{\varphi \varphi }={\frac {1}{\rho }}\left(u_{\rho }+{\frac {\partial u_{\varphi }}{\partial \varphi }}\right)\qquad \varepsilon _{zz}={\frac {\partial u_{z}}{\partial z}}\\\varepsilon _{\rho \varphi }=&{\frac {1}{2}}\left({\frac {1}{\rho }}{\frac {\partial u_{\rho }}{\partial \varphi }}+{\frac {\partial u_{\varphi }}{\partial \rho }}-{\frac {u_{\varphi }}{\rho }}\right)\\\varepsilon _{\varphi z}=&{\frac {1}{2}}\left({\frac {\partial u_{\varphi }}{\partial z}}+{\frac {1}{\rho }}{\frac {\partial u_{z}}{\partial \varphi }}\right)\\\varepsilon _{\rho z}=&{\frac {1}{2}}\left({\frac {\partial u_{\rho }}{\partial z}}+{\frac {\partial u_{z}}{\partial \rho }}\right)\end{aligned}}}

Kugelkoordinaten

In Kugelkoordinaten mit Abstand r {\displaystyle r} vom Ursprung, Zenitwinkel Ο‘ Ο‘ {\displaystyle \vartheta } und Azimut Ο† Ο† {\displaystyle \varphi } lauten der Verzerrungstensorcite-ref-sadd-2-1[2]cite-ref-landau-4-3-1[3]

Ξ΅ Ξ΅ r r = βˆ‚ βˆ‚ u r βˆ‚ βˆ‚ r Ξ΅ Ξ΅ Ο‘ Ο‘ Ο‘ Ο‘ = 1 r ( u r + βˆ‚ βˆ‚ u Ο‘ Ο‘ βˆ‚ βˆ‚ Ο‘ Ο‘ ) Ξ΅ Ξ΅ Ο† Ο† Ο† Ο† = 1 r sin ⁑ ⁑ Ο‘ Ο‘ ( βˆ‚ βˆ‚ u Ο† Ο† βˆ‚ βˆ‚ Ο† Ο† + sin ⁑ ⁑ Ο‘ Ο‘ u r + cos ⁑ ⁑ Ο‘ Ο‘ u Ο‘ Ο‘ ) = 1 r sin ⁑ ⁑ Ο‘ Ο‘ βˆ‚ βˆ‚ u Ο† Ο† βˆ‚ βˆ‚ Ο† Ο† + u Ο‘ Ο‘ r cot ⁑ ⁑ Ο‘ Ο‘ + u r r Ξ΅ Ξ΅ r Ο‘ Ο‘ = 1 2 ( 1 r βˆ‚ βˆ‚ u r βˆ‚ βˆ‚ Ο‘ Ο‘ + βˆ‚ βˆ‚ u Ο‘ Ο‘ βˆ‚ βˆ‚ r βˆ’ βˆ’ u Ο‘ Ο‘ r ) Ξ΅ Ξ΅ Ο‘ Ο‘ Ο† Ο† = 1 2 r ( 1 sin ⁑ ⁑ Ο‘ Ο‘ βˆ‚ βˆ‚ u Ο‘ Ο‘ βˆ‚ βˆ‚ Ο† Ο† + βˆ‚ βˆ‚ u Ο† Ο† βˆ‚ βˆ‚ Ο‘ Ο‘ βˆ’ βˆ’ cot ⁑ ⁑ Ο‘ Ο‘ u Ο† Ο† ) Ξ΅ Ξ΅ r Ο† Ο† = 1 2 ( 1 r sin ⁑ ⁑ Ο‘ Ο‘ βˆ‚ βˆ‚ u r βˆ‚ βˆ‚ Ο† Ο† + βˆ‚ βˆ‚ u Ο† Ο† βˆ‚ βˆ‚ r βˆ’ βˆ’ u Ο† Ο† r ) {\displaystyle {\begin{aligned}\varepsilon _{rr}=&{\frac {\partial u_{r}}{\partial r}}\qquad \varepsilon _{\vartheta \vartheta }={\frac {1}{r}}\left(u_{r}+{\frac {\partial u_{\vartheta }}{\partial \vartheta }}\right)\\\varepsilon _{\varphi \varphi }=&{\frac {1}{r\sin \vartheta }}\left({\frac {\partial u_{\varphi }}{\partial \varphi }}+\sin \vartheta \,u_{r}+\cos \vartheta \,u_{\vartheta }\right)={\frac {1}{r\sin \vartheta }}{\frac {\partial u_{\varphi }}{\partial \varphi }}+{\frac {u_{\vartheta }}{r}}\cot \vartheta +{\frac {u_{r}}{r}}\\\varepsilon _{r\vartheta }=&{\frac {1}{2}}\left({\frac {1}{r}}{\frac {\partial u_{r}}{\partial \vartheta }}+{\frac {\partial u_{\vartheta }}{\partial r}}-{\frac {u_{\vartheta }}{r}}\right)\\\varepsilon _{\vartheta \varphi }=&{\frac {1}{2r}}\left({\frac {1}{\sin \vartheta }}{\frac {\partial u_{\vartheta }}{\partial \varphi }}+{\frac {\partial u_{\varphi }}{\partial \vartheta }}-\cot \vartheta \;u_{\varphi }\right)\\\varepsilon _{r\varphi }=&{\frac {1}{2}}\left({\frac {1}{r\sin \vartheta }}{\frac {\partial u_{r}}{\partial \varphi }}+{\frac {\partial u_{\varphi }}{\partial r}}-{\frac {u_{\varphi }}{r}}\right)\end{aligned}}}

mit den Winkelfunktionen Sinus sin und Kotangens cot.

Allgemeine Definition

Ein Tensor E ist ein geeignetes Verzerrungsmaß, wenn er drei Forderungen genügtcite-ref-4[4]:

1. E verschwindet bei StarrkΓΆrperbewegungen (Verschiebung und/oder Drehung ohne FormΓ€nderung)
2. E ist eine monotone, stetige und stetig differenzierbare Funktion des Verschiebungsgradienten H und
3. E geht bei kleinen Verzerrungen in den linearisierten Verzerrungstensor Ξ΅ ΓΌber.

Die Polarzerlegung des Deformationsgradienten F = R Β· U = v Β· R spaltet die Verformung lokal in eine reine Drehung, vermittelt durch den orthogonalen Rotationstensor R (mit R Β· RT und der Determinante det(R) = 1), und eine reine Streckung, vermittelt durch die symmetrischen positiv definiten rechten bzw. linken Strecktensoren U bzw. v. Letztere dienen der Definition einer Vielzahl von Verzerrungstensoren.

In seiner natΓΌrlichen Darstellung in konvektiven Koordinaten ist der rechte Strecktensor U kovariant und der linke Strecktensor v kontravariant. Diese Eigenschaft ΓΌbertrΓ€gt sich auf die mit ihnen gebildeten Verzerrungstensoren. Durch Invertierung werden kovariante Tensoren kontravariant und umgekehrt.

Seth-Hill-Familie von Verzerrungstensoren

Die Verzerrungstensoren

E ( m ) = 1 2 m ( U 2 m βˆ’ βˆ’ 1 ) = 1 2 m ( C m βˆ’ βˆ’ 1 ) {\displaystyle \mathbf {E} _{(m)}={\frac {1}{2m}}(\mathbf {U} ^{2m}-\mathbf {1} )={\frac {1}{2m}}(\mathbf {C} ^{m}-\mathbf {1} )}

und

e ( m ) = 1 2 m ( v 2 m βˆ’ βˆ’ 1 ) = 1 2 m ( b m βˆ’ βˆ’ 1 ) , {\displaystyle \mathbf {e} _{(m)}={\frac {1}{2m}}(\mathbf {v} ^{2m}-\mathbf {1} )={\frac {1}{2m}}(\mathbf {b} ^{m}-\mathbf {1} )\,,}

die sich fΓΌr verschiedene Werte des Parameters m {\displaystyle m} ergeben, genΓΌgen den Bedingungen der allgemeinen Definitioncite-ref-5[5]. Die einigen gebrΓ€uchlichen Werten von m {\displaystyle m} entsprechenden Tensoren fΓΌhrt die folgende Tabelle auf:

| m | Verzerrungstensor | βˆ‡ Ξ” {\displaystyle \nabla \Delta } | Namen [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] |
|---|---|---|---|
| 1 | E ( 1 ) = 1 2 ( U 2 βˆ’ 1 ) = 1 2 ( C βˆ’ 1 ) {\displaystyle \mathbf {E} _{(1)}={\frac {1}{2}}(\mathbf {U} ^{2}-\mathbf {1} )={\frac {1}{2}}(\mathbf {C-1} )} | Ξ” {\displaystyle \Delta } | Green-Lagrange-Verzerrungstensor , Green- oder St.-Venant-Dehnungen |
| Β½ | E ( 1 / 2 ) = U βˆ’ 1 = C βˆ’ 1 {\displaystyle \mathbf {E} _{(1/2)}=\mathbf {U} -\mathbf {1} ={\sqrt {\mathbf {C} }}-\mathbf {1} } | Ξ” {\displaystyle \Delta } | Biot-Verzerrungstensor , Materieller Biot-, Cauchy- oder Swainger-Verzerrungstensor |
| 0 | E ( 0 ) = ln ⁑ ( U ) = 1 2 ln ⁑ ( C ) {\displaystyle \mathbf {E} _{(0)}=\ln(\mathbf {U} )={\frac {1}{2}}\ln(\mathbf {C} )} | Ξ” {\displaystyle \Delta } | Hencky-Dehnungen , materielle logarithmische Dehnungen |
| βˆ’1 | E ( βˆ’ 1 ) = 1 2 ( 1 βˆ’ U βˆ’ 2 ) = 1 2 ( 1 βˆ’ C βˆ’ 1 ) {\displaystyle \mathbf {E} _{(-1)}={\frac {1}{2}}(\mathbf {1} -\mathbf {U} ^{-2})={\frac {1}{2}}(\mathbf {1} -\mathbf {C} ^{-1})} | βˆ‡ {\displaystyle \nabla } | negativer Piola-Verzerrungstensor , Lagrange-Karni-Reiner-Verzerrungstensor |

Die hier benutzten Namen stehen jeweils kursiv hervorgehoben an erster Stelle. In der rΓ€umlichen Beschreibung ergeben sich die Entsprechungen:

| m | Verzerrungstensor | βˆ‡ Ξ” {\displaystyle \nabla \Delta } | Namen [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] |
|---|---|---|---|
| 1 | e ( 1 ) = 1 2 ( v 2 βˆ’ 1 ) = 1 2 ( b βˆ’ 1 ) {\displaystyle \mathbf {e} _{(1)}={\frac {1}{2}}(\mathbf {v} ^{2}-\mathbf {1} )={\frac {1}{2}}(\mathbf {b} -\mathbf {1} )} | βˆ‡ {\displaystyle \nabla } | negativer Finger-Tensor , Euler-Karni-Reiner-Verzerrungstensor |
| 0 | e ( 0 ) = ln ⁑ ( v ) = 1 2 ln ⁑ ( b ) {\displaystyle \mathbf {e} _{(0)}=\ln(\mathbf {v} )={\frac {1}{2}}\ln(\mathbf {b} )} | βˆ‡ {\displaystyle \nabla } | RΓ€umliche Hencky-Dehnungen , rΓ€umliche logarithmische Dehnungen |
| -Β½ | e ( βˆ’ 1 / 2 ) = 1 βˆ’ v βˆ’ 1 = 1 βˆ’ b βˆ’ 1 {\displaystyle \mathbf {e} _{(-1/2)}=\mathbf {1-v} ^{-1}=\mathbf {1} -{\sqrt {\mathbf {b} }}^{\,-1}} | Ξ” {\displaystyle \Delta } | Swainger-Verzerrungstensor , rΓ€umlicher Biot-Verzerrungstensor |
| βˆ’1 | e ( βˆ’ 1 ) = 1 2 ( 1 βˆ’ v βˆ’ 2 ) = 1 2 ( 1 βˆ’ b βˆ’ 1 ) {\displaystyle \mathbf {e} _{(-1)}={\frac {1}{2}}(\mathbf {1-v} ^{-2})={\frac {1}{2}}(\mathbf {1-b} ^{-1})} | Ξ” {\displaystyle \Delta } | Euler-Almansi-Verzerrungstensor , Almansis- oder Hamels-Verzerrungstensor |

In den Tabellen bedeutet β€ž Ξ” Ξ” {\displaystyle \Delta } β€œ Kovarianz und β€ž βˆ‡ βˆ‡ {\displaystyle \nabla } β€œ Kontravarianz. Der Funktionswert eines Tensors (z. B. C , ln ⁑ ⁑ ( C ) {\displaystyle {\sqrt {\mathbf {C} }}\,,\;\ln(\mathbf {C} )} ) berechnet sich durch Hauptachsentransformation, Bildung der Funktionswerte der Diagonalelemente und RΓΌcktransformation.

Beschreibung einiger Verzerrungstensoren

Weil die Verzerrungstensoren der Seth-Hill-Familie bei kleinen Verzerrungen in den linearisierten Verzerrungstensor ΓΌbergehen, trifft das hier gesagte bei kleinen Verzerrungen auch auf den linearisierten Verzerrungstensor zu.

Der Green-Lagrange-Verzerrungstensor

Der Green-Lagrange-Verzerrungstensor ist aus dem Vergleich zweier materieller Linienelemente d X β†’ β†’ {\displaystyle \mathrm {d} {\vec {X}}} und d Y β†’ β†’ {\displaystyle \mathrm {d} {\vec {Y}}} im Punkt X β†’ β†’ {\displaystyle {\vec {X}}} motiviert, siehe Abbildung rechts:

d x β†’ β†’ β‹… β‹… d y β†’ β†’ βˆ’ βˆ’ d X β†’ β†’ β‹… β‹… d Y β†’ β†’ = ( F β‹… β‹… d X β†’ β†’ ) β‹… β‹… ( F β‹… β‹… d Y β†’ β†’ ) βˆ’ βˆ’ d X β†’ β†’ β‹… β‹… d Y β†’ β†’ = 2 d X β†’ β†’ β‹… β‹… E β‹… β‹… d Y β†’ β†’ . {\displaystyle \mathrm {d} {\vec {x}}\cdot \mathrm {d} {\vec {y}}-\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathrm {d} {\vec {Y}}=(\mathbf {F} \cdot \mathrm {d} {\vec {X}})\cdot (\mathbf {F} \cdot \mathrm {d} {\vec {Y}})-\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathrm {d} {\vec {Y}}=2\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathbf {E} \cdot \mathrm {d} {\vec {Y}}\,.}

In einer Richtung e β†’ β†’ 1 = d X β†’ β†’ | d X β†’ β†’ | {\displaystyle {\vec {e}}_{1}={\tfrac {\mathrm {d} {\vec {X}}}{|\mathrm {d} {\vec {X}}|}}} ergibt sich ΓΌber

d x β†’ β†’ β‹… β‹… d x β†’ β†’ = 2 d X β†’ β†’ β‹… β‹… E β‹… β‹… d X β†’ β†’ + d X β†’ β†’ β‹… β‹… d X β†’ β†’ = ( 2 e β†’ β†’ 1 β‹… β‹… E β‹… β‹… e β†’ β†’ 1 + 1 ) ( d X β†’ β†’ β‹… β‹… d X β†’ β†’ ) β†’ β†’ | d x β†’ β†’ | = 2 e β†’ β†’ 1 β‹… β‹… E β‹… β‹… e β†’ β†’ 1 + 1 | d X β†’ β†’ | {\displaystyle {\begin{aligned}\mathrm {d} {\vec {x}}\cdot \mathrm {d} {\vec {x}}=&2\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathbf {E} \cdot \mathrm {d} {\vec {X}}+\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathrm {d} {\vec {X}}=(2{\vec {e}}_{1}\cdot \mathbf {E} \cdot {\vec {e}}_{1}+1)(\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathrm {d} {\vec {X}})\\\rightarrow \quad |\mathrm {d} {\vec {x}}|=&{\sqrt {2{\vec {e}}_{1}\cdot \mathbf {E} \cdot {\vec {e}}_{1}+1}}\;|\mathrm {d} {\vec {X}}|\end{aligned}}}

die Dehnung:

Ξ΅ Ξ΅ := | d x β†’ β†’ | βˆ’ βˆ’ | d X β†’ β†’ | | d X β†’ β†’ | = 1 + 2 e β†’ β†’ 1 β‹… β‹… E β‹… β‹… e β†’ β†’ 1 βˆ’ βˆ’ 1 {\displaystyle \varepsilon :={\frac {|\mathrm {d} {\vec {x}}|-|\mathrm {d} {\vec {X}}|}{|\mathrm {d} {\vec {X}}|}}={\sqrt {1+2{\vec {e}}_{1}\cdot \mathbf {E} \cdot {\vec {e}}_{1}}}-1}

Wenn in der Ausgangskonfiguration d X β†’ β†’ β‹… β‹… d Y β†’ β†’ = 0 {\displaystyle \mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathrm {d} {\vec {Y}}=0} ist, berechnet sich:

d x β†’ β†’ β‹… β‹… d y β†’ β†’ = 2 d X β†’ β†’ β‹… β‹… E β‹… β‹… d Y β†’ β†’ d x β†’ β†’ β‹… β‹… d y β†’ β†’ | d x β†’ β†’ | | d y β†’ β†’ | = 2 d X β†’ β†’ β‹… β‹… E β‹… β‹… d Y β†’ β†’ | d x β†’ β†’ | | d y β†’ β†’ | = 2 d X β†’ β†’ β‹… β‹… E β‹… β‹… d Y β†’ β†’ 2 e β†’ β†’ 1 β‹… β‹… E β‹… β‹… e β†’ β†’ 1 + 1 | d X β†’ β†’ | 2 e β†’ β†’ 2 β‹… β‹… E β‹… β‹… e β†’ β†’ 2 + 1 | d Y β†’ β†’ | {\displaystyle {\begin{aligned}\mathrm {d} {\vec {x}}\cdot \mathrm {d} {\vec {y}}=&2\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathbf {E} \cdot \mathrm {d} {\vec {Y}}\\{\frac {\mathrm {d} {\vec {x}}\cdot \mathrm {d} {\vec {y}}}{|\mathrm {d} {\vec {x}}||\mathrm {d} {\vec {y}}|}}=&{\frac {2\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathbf {E} \cdot \mathrm {d} {\vec {Y}}}{|\mathrm {d} {\vec {x}}||\mathrm {d} {\vec {y}}|}}={\frac {2\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathbf {E} \cdot \mathrm {d} {\vec {Y}}}{{\sqrt {2{\vec {e}}_{1}\cdot \mathbf {E} \cdot {\vec {e}}_{1}+1}}\;|\mathrm {d} {\vec {X}}|\;{\sqrt {2{\vec {e}}_{2}\cdot \mathbf {E} \cdot {\vec {e}}_{2}+1}}\;|\mathrm {d} {\vec {Y}}|}}\end{aligned}}}

Mit e β†’ β†’ 2 = d Y β†’ β†’ | d Y β†’ β†’ | {\displaystyle {\vec {e}}_{2}={\tfrac {\mathrm {d} {\vec {Y}}}{|\mathrm {d} {\vec {Y}}|}}} resultiert fΓΌr die Scherung Ξ³ dann:

sin ⁑ ⁑ ( Ξ³ Ξ³ ) := d x β†’ β†’ β‹… β‹… d y β†’ β†’ | d x β†’ β†’ | | d y β†’ β†’ | = 2 e β†’ β†’ 1 β‹… β‹… E β‹… β‹… e β†’ β†’ 2 1 + 2 e β†’ β†’ 1 β‹… β‹… E β‹… β‹… e β†’ β†’ 1 1 + 2 e β†’ β†’ 2 β‹… β‹… E β‹… β‹… e β†’ β†’ 2 {\displaystyle \sin(\gamma ):={\frac {\mathrm {d} {\vec {x}}\cdot \mathrm {d} {\vec {y}}}{|\mathrm {d} {\vec {x}}||\mathrm {d} {\vec {y}}|}}={\frac {2{\vec {e}}_{1}\cdot \mathbf {E} \cdot {\vec {e}}_{2}}{{\sqrt {1+2{\vec {e}}_{1}\cdot \mathbf {E} \cdot {\vec {e}}_{1}}}{\sqrt {1+2{\vec {e}}_{2}\cdot \mathbf {E} \cdot {\vec {e}}_{2}}}}}}

Der Euler-Almansi-Verzerrungstensor

Der Euler-Almansi-Verzerrungstensor

e = 1 2 ( 1 βˆ’ βˆ’ F ⊀ ⊀ βˆ’ βˆ’ 1 β‹… β‹… F βˆ’ βˆ’ 1 ) {\displaystyle \mathbf {e} ={\frac {1}{2}}(\mathbf {1} -\mathbf {F} ^{\top -1}\cdot \mathbf {F} ^{-1})}

kann analog zum Green-Lagrange-Verzerrungstensor aus dem Vergleich zweier materieller Linienelemente d x β†’ β†’ {\displaystyle \mathrm {d} {\vec {x}}} und d y β†’ β†’ {\displaystyle \mathrm {d} {\vec {y}}} im Punkt x β†’ β†’ {\displaystyle {\vec {x}}} motiviert werden:

d x β†’ β†’ β‹… β‹… d y β†’ β†’ βˆ’ βˆ’ d X β†’ β†’ β‹… β‹… d Y β†’ β†’ = d x β†’ β†’ β‹… β‹… d y β†’ β†’ βˆ’ βˆ’ ( F βˆ’ βˆ’ 1 β‹… β‹… d x β†’ β†’ ) β‹… β‹… ( F βˆ’ βˆ’ 1 β‹… β‹… d y β†’ β†’ ) = 2 d x β†’ β†’ β‹… β‹… e β‹… β‹… d y β†’ β†’ . {\displaystyle \mathrm {d} {\vec {x}}\cdot \mathrm {d} {\vec {y}}-\mathrm {d} {\vec {X}}\cdot \mathrm {d} {\vec {Y}}=\mathrm {d} {\vec {x}}\cdot \mathrm {d} {\vec {y}}-(\mathbf {F} ^{-1}\cdot \mathrm {d} {\vec {x}})\cdot (\mathbf {F} ^{-1}\cdot \mathrm {d} {\vec {y}})=2\mathrm {d} {\vec {x}}\cdot \mathbf {e} \cdot \mathrm {d} {\vec {y}}\,.}

FΓΌr die Dehnung Ξ΅ Ξ΅ {\displaystyle \varepsilon } in eine Richtung e β†’ β†’ 1 {\displaystyle {\vec {e}}_{1}} ergibt sich dann:

Ξ΅ Ξ΅ = 1 1 βˆ’ βˆ’ 2 e β†’ β†’ 1 β‹… β‹… e β‹… β‹… e β†’ β†’ 1 βˆ’ βˆ’ 1 {\displaystyle \varepsilon ={\frac {1}{\sqrt {1-2{\vec {e}}_{1}\cdot \mathbf {e} \cdot {\vec {e}}_{1}}}}-1} mit e β†’ β†’ 1 = d x β†’ β†’ | d x β†’ β†’ | . {\displaystyle {\vec {e}}_{1}={\tfrac {\mathrm {d} {\vec {x}}}{|\mathrm {d} {\vec {x}}|}}\,.}

Der Hencky-Verzerrungstensor

Der Hencky-Verzerrungstensor wird ΓΌber die Hauptachsentransformation des rechten Strecktensors U {\displaystyle \mathbf {U} } berechnet. Weil dieser symmetrisch und positiv definit ist, lautet seine spektrale Zerlegung

U = βˆ‘ βˆ‘ i = 1 3 Ξ» Ξ» i v ^ ^ i βŠ— βŠ— v ^ ^ i {\displaystyle \mathbf {U} =\sum _{i=1}^{3}\lambda _{i}{\hat {v}}_{i}\otimes {\hat {v}}_{i}}

wobei Ξ»i die sΓ€mtlich positiven Eigenwerte und v ^ ^ i {\displaystyle {\hat {v}}_{i}} die auf eins normierten und paarweise orthogonalen Eigenvektoren von U {\displaystyle \mathbf {U} } sind. Dann berechnet sich der Hencky-Verzerrungstensor aus

E H := ln ⁑ ⁑ ( U ) := βˆ‘ βˆ‘ i = 1 3 ln ⁑ ⁑ ( Ξ» Ξ» i ) v ^ ^ i βŠ— βŠ— v ^ ^ i . {\displaystyle \mathbf {E} _{H}:=\ln(\mathbf {U} ):=\sum _{i=1}^{3}\ln(\lambda _{i}){\hat {v}}_{i}\otimes {\hat {v}}_{i}\,.}

Seine Spur ist wegen

Sp ⁑ ⁑ ( E H ) = βˆ‘ βˆ‘ i = 1 3 ln ⁑ ⁑ ( Ξ» Ξ» i ) v ^ ^ i β‹… β‹… v ^ ^ i = ln ⁑ ⁑ ( Ξ» Ξ» 1 Ξ» Ξ» 2 Ξ» Ξ» 3 ) = ln ⁑ ⁑ ( det ⁑ ⁑ ( U ) ) = ln ⁑ ⁑ ( det ⁑ ⁑ ( F ) ) {\displaystyle \operatorname {Sp} (\mathbf {E} _{H})=\sum _{i=1}^{3}\ln(\lambda _{i}){\hat {v}}_{i}\cdot {\hat {v}}_{i}=\ln(\lambda _{1}\lambda _{2}\lambda _{3})=\ln(\operatorname {det} (\mathbf {U} ))=\ln(\operatorname {det} (\mathbf {F} ))}

ein Maß für die Kompression am Ort. Bei kleinen Verzerrungen ist

ln ⁑ ⁑ ( det ⁑ ⁑ ( F ) ) β‰ˆ β‰ˆ Sp ⁑ ⁑ ( H ) = Sp ⁑ ⁑ ( Ξ΅ Ξ΅ ) {\displaystyle \ln(\operatorname {det} (\mathbf {F} ))\approx \operatorname {Sp} (\mathbf {H} )=\operatorname {Sp} ({\boldsymbol {\varepsilon }})}

weswegen dann die Spur des Verschiebungsgradienten oder des linearisierten Verzerrungstensors diese Rolle ΓΌbernimmt.

Der Piola- und Finger-Verzerrungstensor

Der Piola-Verzerrungstensor E P = βˆ’ βˆ’ E ( βˆ’ βˆ’ 1 ) {\displaystyle \mathbf {E} _{P}=-\mathbf {E} _{(-1)}} ist aus dem Vergleich der Normalenvektoren N β†’ β†’ {\displaystyle {\vec {N}}} an materielle FlΓ€chen motiviert. Eine Familie von FlΓ€chen kann durch eine skalare Funktion

Ξ¦ Ξ¦ ( X β†’ β†’ , t ) = C {\displaystyle \Phi ({\vec {X}},t)=C}

und einen FlΓ€chenparameter C {\displaystyle C} definiert werden. Die Normalenvektoren an diese FlΓ€chen sind die Gradienten

N β†’ β†’ := GRAD ⁑ ⁑ ( Ξ¦ Ξ¦ ) = βˆ‘ βˆ‘ i = 1 3 d Ξ¦ Ξ¦ d X i e β†’ β†’ i . {\displaystyle {\vec {N}}:=\operatorname {GRAD} (\Phi )=\sum _{i=1}^{3}{\frac {\mathrm {d} \Phi }{\mathrm {d} X_{i}}}{\vec {e}}_{i}\,.}

Im Zuge einer Deformation wird daraus

n β†’ β†’ = grad ⁑ ⁑ ( Ξ¦ Ξ¦ ) = βˆ‘ βˆ‘ i = 1 3 d Ξ¦ Ξ¦ d x i e β†’ β†’ i = βˆ‘ βˆ‘ i , j = 1 3 d Ξ¦ Ξ¦ d X j d X j d x i e β†’ β†’ i = βˆ‘ βˆ‘ i , j = 1 3 d X j d x i e β†’ β†’ i βŠ— βŠ— e β†’ β†’ j β‹… β‹… d Ξ¦ Ξ¦ d X k e β†’ β†’ k = F ⊀ ⊀ βˆ’ βˆ’ 1 β‹… β‹… N β†’ β†’ . {\displaystyle {\begin{aligned}{\vec {n}}=&\operatorname {grad} (\Phi )=\sum _{i=1}^{3}{\frac {\mathrm {d} \Phi }{\mathrm {d} x_{i}}}{\vec {e}}_{i}=\sum _{i,j=1}^{3}{\frac {\mathrm {d} \Phi }{\mathrm {d} X_{j}}}{\frac {\mathrm {d} X_{j}}{\mathrm {d} x_{i}}}{\vec {e}}_{i}\\=&\sum _{i,j=1}^{3}{\frac {\mathrm {d} X_{j}}{\mathrm {d} x_{i}}}{\vec {e}}_{i}\otimes {\vec {e}}_{j}\cdot {\frac {\mathrm {d} \Phi }{\mathrm {d} X_{k}}}{\vec {e}}_{k}=\mathbf {F} ^{\top -1}\cdot {\vec {N}}.\end{aligned}}}

Mit einer anderen skalaren Funktion Ξ¨ Ξ¨ ( X β†’ β†’ , t ) {\displaystyle \Psi ({\vec {X}},t)} kann eine andere Familie von FlΓ€chen definiert werden, deren Normalenvektoren M β†’ β†’ {\displaystyle {\vec {M}}} bzw. m β†’ β†’ {\displaystyle {\vec {m}}} ΓΌber

m β†’ β†’ = F ⊀ ⊀ βˆ’ βˆ’ 1 β‹… β‹… M β†’ β†’ {\displaystyle {\vec {m}}=\mathbf {F} ^{\top -1}\cdot {\vec {M}}}

in Beziehung stehen. Der Vergleich der Skalarprodukte der Normalenvektoren in der deformierten und undeformierten Lage in einem materiellen Punkt X β†’ β†’ {\displaystyle {\vec {X}}} fΓΌhrt auf den Piola-Verzerrungstensor

m β†’ β†’ β‹… β‹… n β†’ β†’ βˆ’ βˆ’ M β†’ β†’ β‹… β‹… N β†’ β†’ = ( F ⊀ ⊀ βˆ’ βˆ’ 1 β‹… β‹… M β†’ β†’ ) β‹… β‹… ( F ⊀ ⊀ βˆ’ βˆ’ 1 β‹… β‹… N β†’ β†’ ) βˆ’ βˆ’ M β†’ β†’ β‹… β‹… N β†’ β†’ = 2 M β†’ β†’ β‹… β‹… 1 2 ( F βˆ’ βˆ’ 1 β‹… β‹… F ⊀ ⊀ βˆ’ βˆ’ 1 βˆ’ βˆ’ 1 ) β‹… β‹… N β†’ β†’ = 2 M β†’ β†’ β‹… β‹… E P β‹… β‹… N β†’ β†’ , {\displaystyle {\begin{aligned}{\vec {m}}\cdot {\vec {n}}-{\vec {M}}\cdot {\vec {N}}=&(\mathbf {F} ^{\top -1}\cdot {\vec {M}})\cdot (\mathbf {F} ^{\top -1}\cdot {\vec {N}})-{\vec {M}}\cdot {\vec {N}}\\=&2{\vec {M}}\cdot {\frac {1}{2}}(\mathbf {F} ^{-1}\cdot \mathbf {F} ^{\top -1}-\mathbf {1} )\cdot {\vec {N}}=2{\vec {M}}\cdot \mathbf {E} _{P}\cdot {\vec {N}}\,,\end{aligned}}}

der also ein Maß für die Deformationen der materiellen FlÀchen ist. Der Piola-Verzerrungstensor operiert in der Ausgangskonfiguration.

Sein GegenstΓΌck in der Momentankonfiguration ist der Finger-Tensorcite-ref-einheit-7-2[7]

e F := 1 2 ( 1 βˆ’ βˆ’ F β‹… β‹… F ⊀ ⊀ ) = 1 2 ( 1 βˆ’ βˆ’ b ) {\displaystyle \mathbf {e} _{F}:={\frac {1}{2}}(\mathbf {1} -\mathbf {F\cdot F} ^{\top })={\frac {1}{2}}(\mathbf {1} -\mathbf {b} )}

fΓΌr den

m β†’ β†’ β‹… β‹… n β†’ β†’ βˆ’ βˆ’ M β†’ β†’ β‹… β‹… N β†’ β†’ = m β†’ β†’ β‹… β‹… n β†’ β†’ βˆ’ βˆ’ ( F ⊀ ⊀ β‹… β‹… m β†’ β†’ ) β‹… β‹… ( F ⊀ ⊀ β‹… β‹… n β†’ β†’ ) = 2 m β†’ β†’ β‹… β‹… 1 2 ( 1 βˆ’ βˆ’ F β‹… β‹… F ⊀ ⊀ ) β‹… β‹… n β†’ β†’ = 2 m β†’ β†’ β‹… β‹… e F β‹… β‹… n β†’ β†’ . {\displaystyle {\begin{aligned}{\vec {m}}\cdot {\vec {n}}-{\vec {M}}\cdot {\vec {N}}=&{\vec {m}}\cdot {\vec {n}}-(\mathbf {F} ^{\top }\cdot {\vec {m}})\cdot (\mathbf {F} ^{\top }\cdot {\vec {n}})\\=&2{\vec {m}}\cdot {\frac {1}{2}}(\mathbf {1-F\cdot F} ^{\top })\cdot {\vec {n}}=2{\vec {m}}\cdot \mathbf {e} _{F}\cdot {\vec {n}}\,.\end{aligned}}}

abgeleitet werden kann.

Verzerrungsgeschwindigkeiten

β†’

Hauptartikel

:

Geschwindigkeitsgradient

Alle realen Materialien sind mehr oder weniger ratenabhÀngig, das heißt ihr Widerstand gegen eine Deformation hÀngt davon ab, mit welcher Geschwindigkeit diese Deformation herbeigeführt wird. Für die Beschreibung eines solchen Zusammenhangs werden Verzerrungsgeschwindigkeiten benutzt. Das Materialverhalten ist beobachterinvariant, die meisten Zeitableitungen der Verzerrungen jedoch nicht. Es wurden aber eine Reihe von Verzerrungsgeschwindigkeiten definiert, die beobachterinvariant sind.

Der rechte Strecktensor U {\displaystyle \mathbf {U} } ist kΓΆrperbezogen objektiv, was bedeutet, dass er von einem Wechsel des Bezugssystems unbeeinflusst ist. Gleiches gilt auch fΓΌr seine materielle Zeitableitung U Λ™ Λ™ . {\displaystyle {\dot {\mathbf {U} }}\,.} Dementsprechend sind auch alle aus dieser Zeitableitung gebildeten Verzerrungsgeschwindigkeiten, z. B.

E Λ™ Λ™ = 1 2 ( U Λ™ Λ™ β‹… β‹… U + U β‹… β‹… U Λ™ Λ™ ) , {\displaystyle {\dot {\mathbf {E} }}={\frac {1}{2}}({\dot {\mathbf {U} }}\cdot \mathbf {U} +\mathbf {U} \cdot {\dot {\mathbf {U} }})\,,}

kΓΆrperbezogen objektiv.

In der rΓ€umlichen Beschreibung kann nachgewiesen werden, dass der linke Strecktensor v {\displaystyle \mathbf {v} } objektiv ist, seine Rate v Λ™ Λ™ {\displaystyle {\dot {\mathbf {v} }}} jedoch nicht. FΓΌr die Formulierung objektiver Raten der rΓ€umlichen Verzerrungstensoren wird der rΓ€umliche Geschwindigkeitsgradient

l = F Λ™ Λ™ β‹… β‹… F βˆ’ βˆ’ 1 = d + w {\displaystyle \mathbf {l} ={\dot {\mathbf {F} }}\cdot \mathbf {F} ^{-1}=\mathbf {d+w} }

definiert, dessen symmetrischer Anteil

d := 1 2 ( l + l ⊀ ⊀ ) {\displaystyle \mathbf {d} :={\frac {1}{2}}(\mathbf {l+l} ^{\top })}

rΓ€umlicher Verzerrungsgeschwindigkeitstensor und dessen unsymmetrischer Anteil

w := 1 2 ( l βˆ’ βˆ’ l ⊀ ⊀ ) {\displaystyle \mathbf {w} :={\frac {1}{2}}(\mathbf {l-l} ^{\top })}

Spin- oder Wirbeltensor heißt. Dann lautet die (objektive) kovariante Oldroyd-Ableitung eines Tensors a {\displaystyle \mathbf {a} } :

a Ξ” Ξ” := a Λ™ Λ™ + a β‹… β‹… l + l ⊀ ⊀ β‹… β‹… a . {\displaystyle {\stackrel {\Delta }{\mathbf {a} }}:={\dot {\mathbf {a} }}+\mathbf {a\cdot l+l^{\top }\cdot a} \,.}

FΓΌr den Euler-Almansi-Tensor e gilt insbesondere

e Ξ” Ξ” = d = F ⊀ ⊀ βˆ’ βˆ’ 1 β‹… β‹… E Λ™ Λ™ β‹… β‹… F βˆ’ βˆ’ 1 . {\displaystyle {\stackrel {\Delta }{\mathbf {e} }}=\mathbf {d} =\mathbf {F} ^{\top -1}\cdot {\dot {\mathbf {E} }}\cdot \mathbf {F} ^{-1}\,.}

Die kontravariante Oldroyd-Ableitung eines Tensors a {\displaystyle \mathbf {a} } ist definiert als:

a βˆ‡ βˆ‡ := a Λ™ Λ™ βˆ’ βˆ’ l β‹… β‹… a βˆ’ βˆ’ a β‹… β‹… l ⊀ ⊀ . {\displaystyle {\stackrel {\nabla }{\mathbf {a} }}:={\dot {\mathbf {a} }}-\mathbf {l\cdot a-a\cdot l} ^{\top }\,.}

Die Raten der kovarianten Tensoren werden ΓΌblicherweise mit der kovarianten Oldroyd-Ableitung gebildet und die der kontravarianten Tensoren mit der kontravarianten Oldroyd-Ableitung. Die Zaremba-Jaumann-Rate eines Tensors a {\displaystyle \mathbf {a} } ist ebenfalls objektiv und definiert als:

a ∘ ∘ := a Λ™ Λ™ + a β‹… β‹… w βˆ’ βˆ’ w β‹… β‹… a . {\displaystyle {\stackrel {\circ }{\mathbf {a} }}:={\dot {\mathbf {a} }}+\mathbf {a\cdot w-w\cdot a} \,.}

Siehe auch
Literatur

β€’ H. Altenbach: Kontinuumsmechanik. Springer, 2012, ISBN 978-3-642-24118-5.
β€’ G. Holzapfel: Nonlinear Solid Mechanics: A Continuum Approach for Engineering. Wiley, 2000, ISBN 978-0-471-82319-3.
β€’ P. Haupt: Continuum Mechanics and Theory of Materials. Springer, 2000, ISBN 3-540-66114-X.
β€’ A. Bertram: Elasticity and Plasticity of Large Deformations: An Introduction. Springer, 2012, ISBN 978-3-642-24614-2.

Einzelnachweise

cite-note-frechet-11. ↑ Die FrΓ©chet-Ableitung einer Funktion f {\displaystyle f} nach x {\displaystyle x} ist der beschrΓ€nkte lineare Operator A {\displaystyle {\mathcal {A}}} der – sofern er existiert – in alle Richtungen h {\displaystyle h} dem GΓ’teaux-Differential entspricht, also A ( h ) = d d s f ( x + s h ) | s = 0 = lim s β†’ β†’ 0 f ( x + s h ) βˆ’ βˆ’ f ( x ) s βˆ€ βˆ€ h {\displaystyle {\mathcal {A}}(h)=\left.{\frac {\mathrm {d} }{\mathrm {d} s}}f(x+sh)\right|_{s=0}=\lim _{s\rightarrow 0}{\frac {f(x+sh)-f(x)}{s}}\quad \forall \;h} gilt. Darin ist s ∈ ∈ R , f , x und h {\displaystyle s\in \mathbb {R} \,,f,x\,{\textsf {und}}\,h} skalar-, vektor- oder tensorwertig aber x {\displaystyle x} und h {\displaystyle h} gleichartig. Dann wird auch A = βˆ‚ βˆ‚ f βˆ‚ βˆ‚ x {\displaystyle {\mathcal {A}}={\frac {\partial f}{\partial x}}} geschrieben.
cite-note-sadd-22. ↑ Martin H. Sadd: Elasticity – Theory, applications and numerics. Elsevier Butterworth-Heinemann, 2005, ISBN 0-12-605811-3, S. 47 f.
cite-note-landau-4-33. ↑ L. D. Landau, E. M. Lifschitz: Lehrbuch der theoretischen Physik, Band 7, ElastizitΓ€tstheorie -. 4. Auflage. Akademie Verlag, Berlin 1975, S. 4.
cite-note-44. ↑ Z. P. Bazant, L. Cedolin: Stability of Structures. Elastic, Inelastic, Fracture and Damage Theories. Oxford Univ. Press, 2003, ISBN 0-486-42568-1.
cite-note-55. ↑ B. R. Seth vom Indian Institute of Technology in Kharagpur war der erste der gezeigt hat, dass der Green-Lagrange- und der Euler-Almansi-Verzerrungstensor SpezialfΓ€lle dieses allgemeineren Verzerrungsmaßes sind [a][b]. Die Idee wurde von Rodney Hill in [c] weiterentwickelt. [a] B. R. Seth: Generalized strain measure with applications to physical problems. MRC Technical Summary Report #248 des Mathematics Research Center, United States Army, University of Wisconsin, 1961, S. 1–18, AD0266913.pdf [b] B. R. Seth: Generalized strain measure with applications to physical problems. IUTAM Symposium on Second Order Effects in Elasticity, Plasticity and Fluid Mechanics, Haifa 1962. [c] R. Hill: On constitutive inequalities for simple materials-I. In: Journal of the Mechanics and Physics of Solids. 16, Nr. 4, 1968, S. 229–242.
cite-note-bertram-61. Bertram (2012)
cite-note-einheit-77. Haupt (2000)
cite-note-altenbach-82. Altenbach (2012)